Crazybikeworld

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Ο πρώτος μου μαραθώνιος

E-mail Print PDF

mythos_marathonΟ τερματισμός ενός Μαραθωνίου είναι μια μεγάλη στιγμή στην ζωή ενός ερασιτέχνη αθλητή. Διαβάστε την εμπειρία του φίλου Γιάννη aka "Maverick" απο τον πρώτο του Μαραθώνιο - τον Μαραθώνιο τις Βιέννης.

Τον περασμένο Νοέμβρη μου μπήκε μία τρελή ιδέα, να τρέξω έναν μαραθώνιο… και μετά από έρευνα για να βρω τον κατάλληλο κατέληξα στην Βιέννη όπου έχω και έναν φίλο όπου θα τρέχαμε μαζί και οι δύο για πρώτη φορά…! Έτσι και έγινε λοιπόν οπότε κλείσαμε εισιτήρια και εγγραφές για τον αγώνα για να είμαστε σίγουροι.

Το πρόγραμμα προπόνησης είχε πολλές αναποδιές οι οποίες με έφεραν αρκετά πίσω όπως αρρώστιες κλπ, με αποκορύφωμα έναν τραυματισμό στο κουντουπιέ το οποίο μου χάλασε εντελώς τις τελευταίες δύο εβδομάδες πριν τον αγώνα…

Μία εβδομάδα πριν την μεγάλη μέρα και εγώ φτάνω αεροπορικώς στην Βιέννη όπου για κακή μου τύχη από την Δευτέρα έως και την Πέμπτη βρέχει ασταμάτητα και το κρύο είναι τσουχτερό… Μη θέλοντας να χάσω προπονήσεις ντύνομαι με ότι έχω και δεν έχω και βγαίνω στα κοντινά πάρκα για χαλαρές προπονήσεις των 5-10 χιλιομέτρων όπου πραγματικά είχα ενοχλήσεις από τον τραυματισμό αλλά τίποτα πολύ ανησυχητικό..!  Παρασκευή πλέον και  η τελευταία προπόνηση γίνεται με ήλιο σε ένα απίστευτο πάρκο στο Belvedere μόλις μισό χιλιόμετρο από το σπίτι… ενώ μετά μία βόλτα στην marathon expo ήταν προγραμματισμένη για να παραλάβω και τα νούμερα…

Η πόλη της Βιέννης είναι τόσο φιλόξενη και καλά οργανωμένη που ενώ δεν γνωρίζω την γλώσσα δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να μετακινηθώ με τα μμμ και να είμαι στην ώρα μου στην έκθεση χωρίς να ψάχνομαι ή να ρωτάω. Οι εθελοντές που μας μοίραζαν τα νούμερα ήταν κάτι παραπάνω από εξυπηρετικοί ενώ μιλούσαν τουλάχιστον 2 ξένες γλώσσες πέρα από την τοπική για να μας βοηθήσουν όσο γίνεται καλύτερα… Η οργάνωση τους ήταν απλά υποδειγματική ενώ οι τιμές των προϊόντων των εκθετών απλά πανάκριβα. Σε λίγα λεπτά είχα πάρει νούμερα και  σακούλα με διάφορα καλούδια και επιστροφή στο σπίτι για ξεκούραση και πλήρωση υδατανθράκων..!

Ξημέρωμα Κυριακής και τα πράγματα μας ήταν σε απόλυτη τάξη από το προηγούμενο βράδυ οπότε ξυπνάμε πολύ χαλαροί και δίχως άγχος, ετοιμαζόμαστε και παίρνουμε τα απίστευτης πρακτικότητας και αμεσότητας ΜΜΜ με κατεύθυνση προς τον χώρο εκκίνησης όπου για όποιον ξέρει είναι κοντά στα κτήρια του ΟΗΕ στην γέφυρα πάνω από τον Δούναβη. Μέσα στα ΜΜΜ έβλεπες παντού δρομείς να συζητάνε μεταξύ τους και να κάνουν γνωριμίες με άλλους δρομείς από όλο τον κόσμο… άλλοι φιλικοί και χαμογελαστοί, άλλοι σκεπτικοί, άλλοι νευρικοί κ.ο.κ.  Μόλις φτάνουμε, ο χώρος της εκκίνησης ήταν τόσο τεράστιος που σε έπιανε ένα δέος κοιτάζοντας τριγύρω… Χρειάστηκε αρκετή ώρα περπάτημα για να φτάσουμε στο πίσω μέρος της εκκίνησης όπου ήταν παραταγμένα τα φορτηγά που θα μετέφεραν τα πράγματα μας στον τερματισμό και φυσικά λόγο απίστευτου κρύου παραμείναμε κοντά στο φορτηγό μέχρι την τελευταία στιγμή γιατί δεν μας έπαιρνε να βγάλουμε τα ρούχα μας νωρίτερα…! Σιγά σιγά ο χώρος κατακλυζόταν από κόσμο που σύρρεε  για να πάρει θέση στο starting block που του αναλογούσε, οπότε κάναμε και εμείς το ίδιο… Με χαρά διαπιστώσαμε πως το σημείο εκκίνησης που μας είχαν τοποθετήσει ήταν αυτό των 4 ωρών όπου ήταν και μόλις τρίτο block πίσω από τους elite κάτι που μας έκανε να αισθανθούμε καλά κοιτάζοντας πόσες χιλιάδες κόσμο είχαμε πίσω μας…! Συνολικά 32.000 περίπου δρομείς πήραν εκκίνηση ακριβώς στις 9:00π.μ. μαζί και εμείς…. Η θέα από την γέφυρα της εκκίνησης προς τον Δούναβη, επιβλητική και ο κόσμος που είχε έρθει για να παρακολουθήσει την εκκίνηση του μαραθώνιου αμέτρητος…! Όλοι φώναζαν και χειροκροτούσαν λες και ήταν γιορτή, εγώ τουλάχιστον αυτό ένιωσα. Τα πρώρα χιλιόμετρα κύλισαν πολύ γρήγορα και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στο 10ο με πολύ καλό ρυθμό και διαπιστώνοντας ένα τραγικό μου λάθος… είχα ξεχάσει το ρολόι μου οπότε δεν είχα καμία επαφή με τον χρόνο κάτι μου χάλασε λίγο το αποτέλεσμα αλλά μπροστά σε αυτό που έζησα, χαλάλι…! Τα χιλιόμετρα περνούσαν και εγώ ένιωθα πολύ καλά χωρίς πόνους και ενοχλήσεις ενώ το ηθικό ήταν ψηλά… οι θεατές ήταν παντού κάτι που με έκανε να νιώθω πραγματικά πολύ ωραία γιατί δεν το είχα ξαναζήσει και φυσικά μου αποσπούσε την προσοχή από την μονοτονία. Η διαδρομή που είχε επιλεγεί ήταν μία τέλεια γύρα της πόλης και μία φανταστική ευκαιρία για μένα να δω την Βιέννη περιμετρικά αλλά και να μπω σε ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα που έχω δει ποτέ μου. Στο 30ο λοιπόν χιλιόμετρο μπαίνω σε ένα πάρκο όπου διαπιστώνω δυστυχώς νωρίς ότι η ευθεία που είναι μπροστά μου, είναι ατελείωτη αν και το γύρο σκηνικό ήταν πανέμορφο… το χειρότερο δε της ευθείας ήταν ότι είχε χώρισμα στην μέση και από δίπλα έβλεπα δρομείς που επέστρεφαν κάτι που με έκανε τρελό στην ιδέα ότι έπρεπε να κάνω την ευθεία x2. 33ο χλμ και βρίσκομαι λίγο πριν την αναστροφή ενώ τα πρώρα σημάδια κούρασης έχουν κάνει την εμφάνιση τους (ενόχληση στις γάμπες) με αποτέλεσμα να μην είμαι σε θέση να κόβω ρυθμό στους σταθμούς ανεφοδιασμού και στο 34 βρίσκω τον επόμενο σταθμό…. Ο προπορευόμενος μου αρκετά κουρασμένος και φαινόταν (θα έπρεπε να τον είχα αποφύγει νωρίτερα) σκοντάφτει και πέφτει πάνω στην εθελόντρια που μοίραζε νερά οπότε στον ελιγμό μου να τους αποφύγω μία κράμπα στο δεξί πόδι θέλει να με καθηλώσει αλλά φυσικά δεν μασάμε και συνεχίζω ακάθεκτος αλλά προσπαθώ να ρίξω το βάρος μου αλλού ώστε να μην επιβαρύνω την γάμπα… λίγο κουτσό, λίγο αλλαγή στυλ και 2 χλμ μετά σχεδόν η γάμπα έχει επανέλθει αλλά οι τετρακέφαλοι έχουν αρχίσει και καίνε, κάτι που δεν περίμενα να συμβεί σε μένα…! Προσεκτικά λοιπόν και επειδή όπως είπα και πριν δεν είχα ρολόι, έχω την εντύπωση πως είμαι περίπου στις 5 ώρες οπότε το πάω προσεκτικά τουλάχιστον να σιγουρέψω τον τερματισμό… ευτυχώς κάπου στο 40 ακούω ένα ζευγάρι που λέει τον χρόνο και μαθαίνω ότι είναι κάτω από 4 ώρες και εκεί ανασκουμπώνομαι, ανοίγω τον βηματισμό μου και φεύγω βολίδα μέχρι που βλέπω την είσοδο του χώρου τερματισμού και το μπλε χαλί απλώνεται μπροστά μου… ο κόσμος να ζητωκραυγάζει λες και παρακολουθούσε κάποιον πρωταθλητή και εγώ να τους κάνω νόημα με τα χέρια να κάνουν φασαρία ενώ δεν έχασαν λεπτό και έδωσαν απίστευτο παλμό στην στιγμή, όπου τελικά πέρασα την γραμμή του τερματισμού σε 4:04:45 πανευτυχής που τερμάτισα τον πρώτο μου μαραθώνιο και μάλιστα μέσα στον χρόνο που είχα βάλει στόχο.

Πίσω από την γραμμή του τερματισμού οι Βιεννέζοι είχαν κάνει τα πάντα με φοβερή οργάνωση καθώς τσίμπαγες μεταλλιάκι, πήγαινες για ντουζάκι, νερό, ισοτονικό, σακούλα με τρόφιμα αποκατάστασης, μασάζ, χάραξη ονόματος και χρόνου επί τόπου πάνω στο μετάλλιο, επιστροφή τσιπ χρονομέτρησης και τέλος γλυκάκι ενώ ακριβώς απέξω μας περίμεναν πάλι τα παραταγμένα τα φορτηγά όπου με πολλούς εθελοντές έδειχνες το νούμερο και έπαιρνες τα πράγματα σου.. όλα αυτά στημένα με έναν τρόπο ώστε να μην χαθεί κανείς αλλά και να είναι σίγουρο πως όλοι θα περάσουν από όλα τα στάδια χωρίς ουρές και γκρίνιες…!

Οι εντυπώσεις  από τον πρώτο μου μαραθώνιο είναι κάτι παραπάνω από θετικές, είναι μία αξέχαστη εμπειρία αν και σε αυτό είμαι απόλυτος ότι συνέβαλλε πολύ το γεγονός ότι τον έκανα σε μία χώρα όπου έκανε το παν για να περάσω εγώ καλά και απροβλημάτιστα…!

Να επισημάνω πως μόλις μία ώρα μετά τον τερματισμό όπου έκανα βόλτα σε κομμάτια της διαδρομής τίποτα δεν θύμιζε ότι εκεί είχε γίνει αγώνας και ότι είχαν πεταχτεί κάτω αμέτρητα σκουπίδια…!!!

 

Facebook Share

Share on facebook